Από την «Germania» στην πτώση

Ήδη από το 1934, οι πολεοδόμοι και οι αρχιτέκτονες του Τρίτου Ράιχ έχτιζαν μεγάλα αντιπροσωπευτικά του κτίρια, των οποίων τα υπόγεια υπερέβαιναν σε έκταση όλων μέχρι τότε κτιρίων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η επέκταση της επίσημης τράπεζας του Ράιχ, με τους τρεις υπόγειους ορόφους της και το μεγαλύτερο «θησαυροφυλάκιο» της Γερμανίας. Επίσης το αεροδρόμιο του Tempelhof, τότε το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο, έχει μια υπόγεια σιδηροδρομική γραμμή με έκταση περισσότερων από 4,3 χιλιομέτρων για τους αγωγούς εφοδιασμού και προμήθειας, στους οποίους μεταφέρεται το σύνολο των υποδομών που χρειάζεται ένα τόσο μεγάλο κτίριο για να μπορέσει να λειτουργήσει.

Για να αντεπεξέλθει συγκοινωνιακά το Βερολίνο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936, ξεκίνησε το 1934 η κατασκευή του S-Bahn με την σήραγγα βορρά-νότου. Η νέα κυβέρνηση μπόρεσε να χρησιμοποιήσει για το έργο αυτό σχέδια της δεκαετίας του '20, των οποίων η χρήση είχε ωριμάσει. Η εφαρμογή των σχεδίων θα χρησιμοποιηθεί επίσης πολύ αποτελεσματικά από την προπαγάνδα, καθώς απασχολούνται για την εκσκαφή της σήραγγας μονομιάς χιλιάδες εργαζόμενοι, οι οποίοι περισσότερο ή λιγότερο σκάβουν με τα χέρια. Στις εισόδους των εργοταξίων υπάρχουν συνθήματα όπως: «Το ότι χτίζουμε εδώ, το οφείλουμε στον ηγέτη μας».

Η κατασκευή θα επισκιαστεί από τη χειρότερη καταστροφή στην υπόγεια ιστορία του Βερολίνου. Νότια της Πύλης του Βρανδεμβούργου και ακριβώς μπροστά από την παλιά Αμερικανική Πρεσβεία, σπάει στις 20 Αυγούστου του 1935 το βάθους άνω των 14 μέτρων τούνελ και σε μήκος πάνω από 50 μέτρα. Εξαιτίας της κατολίσθησης των επενδύσεων, των οροφών και των ξύλινων στηριγμάτων, δεκάδες εργαζόμενοι στην κατασκευή θα καταπλακωθούν. 19 από αυτούς θα βγούνε τελικά μόνο νεκροί από τα συντρίμμια. Ως αιτία του ατυχήματος θα καθοριστεί αργότερα η έλλειψη σταθερότητας των υποστηριγμάτων της ανασκαφής. Αλλά η τεράστια πίεση χρόνου λόγω των επικείμενων Ολυμπιακών Αγώνων, καθώς και η μικρή διάρκεια για την αναδιάταξη της σήραγγας για τον μετασχηματισμό του Βερολίνου μπορεί κανείς να τα θεωρήσει ως άλλους παράγοντες. Ακόμη και η τελετή κηδείας θα γίνει κάτω από την πίεση του χρόνου. Ο χρόνος για τον ενταφιασμό των νεκρών συντομεύει, ενώ μόνο 17 από τους 19 άτυχους θα μπορέσουν να ανασυρθούν. Ενώ οι οικογένειες των θυμάτων θα λάβουν αποζημίωση, η υπόσχεση ότι τα ονόματα των θυμάτων θα γραφτούν με «χάλκινα γράμματα» στην Potsdamer Platz, ποτέ δεν θα γίνει πραγματικότητα. Για τους Ολυμπιακούς Αγώνες όμως, οι προσπάθειες αυτές είναι πολύ καθυστερημένες. Ο σταθμός της Potsdamer Platz εγκαινιάστηκε μόλις στις 15 Απριλίου του 1939, ενώ η πλήρης απόδοση της σήραγγας Βορρά-Νότου θα γίνει σχεδόν έξι μήνες αργότερα.

Το 1938 αρχίζει υπό την αιγίδα του αγαπημένου αρχιτέκτονα του Χίτλερ, του Άλμπερτ Σπέερ, η ανακατασκευή του Βερολίνου στην πρωτεύουσα του Ράιχ με την ονομασία «Germania». Ο πυρήνας των σχεδίων αυτών είναι ο λεγόμενος άξονας Βορρά-Νότου, στο κέντρο του οποίου θέλει να χτίσει την «Μεγάλη Αίθουσα του Έθνους». Με πάνω από 300 μέτρα ύψος και χωρητικότητα 180.000 άτομα, θα γινότανε το μεγαλύτερο κτίριο στον κόσμο. Περίπου τέσσερα χιλιόμετρα νότια είναι η αψίδα του θριάμβου του Χίτλερ, προβλεπόμενη να γίνει εννιά φορές μεγαλύτερη από την Αψίδα του Θριάμβου στο Παρίσι. Σχετικά με αυτή την «αρχιτεκτονική μεγαλομανία της παγκόσμιας δύναμης,» ο πατέρας του Albert Speer, ο οποίος επισκέφθηκε το 1939 το μοντέλο «Germania», είπε στο γιο του μόνο: «Έχετε γίνει τελείως τρελοί.» Το 1940, η πλειοψηφία των έργων θα διακοπεί παροδικά και στο τέλος του 1941 θα αναβληθεί σε μεγάλο βαθμό ως «μη σημαντικό για τον πόλεμο». Λεπτομερή σχέδιά του όμως θα συνεχίσουν να εμφανίζονται ακόμη στα χαρτιά μέχρι το 1943. Θα πραγματοποιηθούν τελικά μόνο λίγα μικρά τμήματα της «Germania», συμπεριλαμβανομένων των σηράγγων για το λεγόμενο άξονα του σταυρού και το «σπίτι του τουρισμού» κοντά στην Potsdamer Platz, τα ερείπια του οποίου θα εξαλειφθούν μόλις το 1962.